Hi! Ik ben Tine, mama van Stan en Vik en lief van Tom.
Intussen na een lange tijd weer zonder krullen, maar door lang twijfelen over wel of niet krullen en door het leven dat er dan ook weer vaak tussenfietst zijn daar nog geen foto's van terug te vinden op deze site. Shame on me... Maar dus met of zonder krullen, wie daaronder zit is nog steeds dezelfde ;-)
Mama van Stan en Vik dus. 2 hevige jongens van intussen 7 en 9. Hevig, ja, en dus met een leven vol chaos en pit. 7 en 9 ook al, yes, en me dus héél erg hard bewust van hoe snel de tijd voorbij gaat. En van hoe weinig daar soms van blijft hangen ook. Van die grote momenten wel, absoluut, maar van die kleine momentjes tussendoor zoveel minder.
Ik ben iemand met een heel fotografisch geheugen. Of, ik was dat redelijk hard, vroeger, voor er kinderen waren en die chaos van het leven er nog niet zo hard was. Ik wist nog van heel veel momenten wat ik toen aanhad, wat andere mensen toen aanhadden, kleine details die zo irrelevant leken maar in mijn geheugen gegrift stonden. Tot er kinderen kwamen en het leven nog meer een sneltrein werd. Uiteraard maak ik veel foto's, maar daardoor was ik ook minder in het moment merkte ik. En dus maak ik nu heel bewust minder foto's, om meer in het moment te kunnen zijn en meer met hen te genieten. Maar ook: daar heb 'k dan ook weer spijt van, want die herinneringen vervagen dan ook weer zo snel...
En dus laat ik soms eens een fotograaf komen. Om die kleine momenten toch ook vast te leggen. Zodat ik ook zelf eens mee op de foto sta, ik wel mee kan genieten en die kleine en grotere momenten toch ook wel nog altijd op beeld heb. En mijn kinderen? Die kijken echt méga graag in die foto-albums (al sta ik - ook weer shame on me - voor onze eigen albums ook wel een paar jaartjes achter). Zalig ook om die dan bezig te horen en hun verhalen te herbeleven...
't Is ook dat dat ik jou zo graag wil geven. Zodat jij zelf helemaal in het moment kan zijn. Zonder je iets te moeten aantrekken van het vastleggen van die momenten voor later. Zodat jij zelf mee op beeld staat en jij helemaal mee in het verhaal van jullie gezin zit, zonder het alleen maar vast te leggen...
Waar mijn passie voor fotografie vandaan komt? Gho, ergens tussen 2010 en 2014 tijdens mijn reizen naar Cambodja, Tanzania, Zuid-Afrika, Peru en Bolivië. Daarvoor kocht ik mijn eerste spiegelreflex en op elk van die reizen was er wel iemand die ook met fotografie bezig was en mijn passie triggerde, waardoor 'k me meer ging verdiepen en bijscholen. 't Duurde dan nog tot 2020 voor ik echt de stap durfde zetten om méér met mijn fotografie te gaan doen. Ik meldde me aan als fotograaf bij Boven de Wolken, en vanaf die eerste fotoshoot voelde ik dat dat het was wat ik zoooo graag wilde doen: met mijn passie mensen helpen, mensen trots kunnen maken en mensen in het grootste verdriet toch een lichtpuntje bezorgen, een houvast en een herinnering…
Van daar uit werd de stap naar een eigen zaak een logische volgende keuze. Mensen gelukkig maken met mijn passie. Want ook - en zéker - in jullie grootste of meest alledaagse geluk wil ik héél graag jullie mooiste, grappigste, zotste, kleinste en grootste emoties vastleggen. Om te koesteren en nooit meer te vergeten.
